„Ostatni taniec” autorstwa Rafała Wicijowskiego, to bardzo emocjonująca opowieść nie tylko o wielkim uczuciu, ale również o stracie, przebaczeniu i nadziei odradzającej się po wielu latach. Autor z wyczuciem i dużą wrażliwością porusza trudne tematy. Bohaterom nie szczędzi bólu, żalu, cierpienia i tęsknoty. Dokonuje trudnych wyborów, które potwierdzają, że miłość bywa piękna, ale i również bolesna.
Julia i Michał to młodzi ludzie, którzy planują wspólne życie. Wszystko zmienia się w jednym momencie. W dniu ślubu Michał nie pojawia się w kościele, tylko przesyła przez matkę krótką wiadomość informując Julię, że nie może jej poślubić. Dla Julii jest to szok. Jeszcze nie tak dawno wierzyła w szczęście u boku ukochanego mężczyzny, a tymczasem zostaje porzucona przed ołtarzem. Nie rozumie dlaczego wybranek potraktował ją tak brutalnie. Julia bardzo to przeżywa. Długo nie może pogodzić się z krzywdą, jaka ją spotkała. Pomału wraca do normalności zadając sobie zawsze jedno pytanie: dlaczego tak się stało?
Mija dziesięć lat. Julia zaczyna powoli budować swoje życie od nowa. Odzyskuje pomału równowagę. Pracuje w liceum, w którym poznaje Kubę. Zaczynają się spotykać. Niestety, los znowu sprawił jej ogromną niespodziankę. Michał ponownie zjawia się w życiu Julii burząc spokój i wszystko to, co do tej pory zbudowała. Dopiero teraz poznaje powód, dla którego opuścił ją dawno temu.
Czytelniczki stwierdziły, że to bardzo emocjonująca powieść o pożegnaniu. Poznając powód, dla którego Michał zerwał kontakty z Julią, panie, mimo wszystko, oceniły go bardzo negatywnie. Michał postąpił egoistycznie nie informując o swojej chorobie i podejmując ważne decyzje za Julię, nie dając jej prawa wyboru. Tego nie robi się ukochanej osobie i nie pozostawia na wiele lat w domysłach i niedopowiedzeniach. Nie zdawał sobie sprawy, że wyrządził tym Julii ogromną krzywdę. To Julia miała prawo zadecydować o dalszym związku wiedząc, że Michał jest nieuleczalnie chory. Tego została pozbawiona. Po latach Michał wraca i oczekuje od Julii poświęcenia. Ma nadzieję, że Julia będzie się nim opiekować i towarzyszyć mu do końca jego dni. Julia godzi się na to, bo jej uczucie do Michała nigdy nie wygasło.
Panie dodały, że w końcówce swojego życia Michał docenił wspólnie spędzone chwile w tych lepszych dniach i trudniejszych dla niego momentach. Zaczął żałować i przepraszał Julię za te wszystkie zmarnowane lata, za to, że pozbawił ich czasu, który mogli razem spędzić.
Trafnie to ujmuje autor twierdząc, że „najokrutniejsze w losie nie jest to, że zabiera. Najokrutniejsze jest to, że pozwala najpierw posmakować. Daje chwilę – rok, dekadę, jedno krótkie lato – żeby człowiek zdążył się przyzwyczaić, że tak już będzie zawsze. A potem zabiera i patrzy, jak ten człowiek próbuje żyć dalej z pustką w kształcie tego, co stracił”. Nigdy nie wiadomo kiedy i w kogo los uderzy, dlatego tak cenna jest każda wspólnie przeżyta chwila.
Panie podsumowały, że ta książka na pewno wzruszy czytelniczki i zmusi do refleksji nad kruchością ludzkiego szczęścia.
Oprac. Izabela Feddek
