Listopadowe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki upłynęło pod znakiem wzruszeń i ciekawych rozmów. Zanim jednak rozpoczęła się dyskusja o książce, wspomniana została nasza wieloletnia Klubowiczka, którą pożegnaliśmy 19 listopada. Pani Barbara wiele wnosiła do naszego DKK — chętnie brała udział w spotkaniach, dzieląc się swoimi wspomnieniami i wrażeniami. Aby przełamać nostalgiczną atmosferę, Pani Maria — z racji zbliżających się Andrzejek — przygotowała dla wszystkich ciasteczka z wróżbą, które kolejno odczytaliśmy. Warto dodać, że do naszego DKK dołączyła Pani Anna. Mamy nadzieję, że z przyjemnością będzie uczestniczyć w kolejnych spotkaniach Klubu.
Następnie przyszedł czas na dyskusję. Tym razem sięgnęliśmy po powieść „Cały ten błękit” – debiut francuskiej autorki, który w niezwykle krótkim czasie stał się literacką sensacją i podbił serca czytelników nie tylko we Francji. Już po kilku minutach rozmowy było jasne, że również nasze Klubowiczki uległy sile tej historii. Jest to opowieść o dwójce nieznajomych – Émilu i Joanne – którzy wyruszają w spontaniczną podróż kamperem przez południową Francję. On, młody mężczyzna z wyrokiem śmiertelnej choroby Alzheimera, decyduje się przeżyć ostatnie chwile na własnych warunkach, podróżując i poznając nowych ludzi. Ona – kobieta uciekająca przed traumą przeszłości. Razem odkrywają nie tylko urok malowniczych krajobrazów, ale przede wszystkim samych siebie. Klubowiczki podkreślały, że autorka w niezwykle autentyczny sposób pokazuje, jak w najtrudniejszych momentach życia rodzą się najprawdziwsze więzi. Choć książka porusza temat choroby i śmierci, pozostawia czytelnika z poczuciem nadziei. Panie zgodnie zauważyły, że autorka stworzyła nie tylko historię drogi, ale przede wszystkim opowieść o przemianie. Wspólna podróż bohaterów po południu Francji to nie tylko wędrówka przez piękno natury, lecz także wyprawa w głąb własnych dusz. Wśród zachwytów pojawiały się liczne odniesienia do opisów przyrody – subtelnych, sugestywnych i wyjątkowych. Dyskusja była pełna wzruszeń i osobistych refleksji – wiele osób dzieliło się doświadczeniami związanymi z chorymi na Alzheimera. Kilka uczestniczek przyznało, że powieść przywołała skojarzenia z filmami i książkami podejmującymi podobną tematykę. Podkreślano również, że powieść czyta się płynnie i szybko, a jednocześnie na długo zostaje w pamięci, skłaniając do refleksji nad własnymi wyborami, relacjami i tym, jak łatwo odkładamy życie „na później”.
Marcin Warmke, moderator DKK
